چــت گـویـا

همیشه...

chatgooya — Thu, 31 Jan 2008 16:12:40 GMT

هميشه بدترين خاطره را از كسي داريم كه اون يه روز بهترين خاطره ي زندگيمون بوده...

شكسپير ميگه :هرگز دنبال كسي نباش كه بتوني با او زندگي كني به دنبال كسي باش كه بتوني بدون او زندگي كني ..

.مي گيم بارونو دوست داريم ولي با چتر مي ريم زير بارون مي گيم :گل رو دوست داريم ولي از شاخه مي شكنيمش .

مي گيم:پرنده ها رو دوست داريم ولي مي زاريمش تو قفس پس چطوري مي خواهيم آدما نترسن وقتي بهشون مي گيم :دوسشون داريم...

پاييز بهاريست كه عاشق شده است...يكرنگ تر از تخم مرغ نديده بودم كه آن هم شكست و دورنگي اش پيدا شد...

من يه ليوان چاي داغ رو به تو ترجيح مي دم چون چاي فقط زبونم رو مي سوزونه ولي تو دلمو...

یاد تو و برای تو . . .

chatgooya — Wed, 09 Jan 2008 12:52:35 GMT

يــــاد تو . . .

وقتي دستام خالي باشه وقتي باشم عاشق تو

غير دل چيزي ندارم كه بدونم لايق تو

دلمو از مال دنيا به تو هديه داده بودم

با تموم بي پناهيم به تو تكيه داده بودم

هر بلايي كه سرم اومد همه زجري كه كشيدم

همه رو به جون خريدم ولي از تو نبريدم

هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم تو رو ديدم

كاش خودت بودي ميديدي كه چقدر بي تو غريبم

اينجا هر كس با نقابي ميده هر لحظه فريبم

اينجا من تنها ترينم مونسم سنگ صبوره

توي تنهايي نشستن سهم اين كوه غروره

بي تو دل گم ميشه تو شب بي تو دل خيلي غريبه

حتي تو بهشت كه باشه حسرتش خوردن سيبه

كاش خودت خط مي كشيدي رو غم هاي سرنوشتم

ميديدي اسم تو با اشك روي گونه هام نوشتم

خداحافظ تک ستاره رویاها

chatgooya — Thu, 03 Jan 2008 17:34:15 GMT

خداحافظ براي تو چه اسان بود ولي قلب من از اين واژه لرزان بود

خداحافظ براي تو رهايي داشت براي من غم تلخ جدايي داشت

خداحافظ طلوع من غروب من

خداحافظ تو اي محبوب خوب من سلام تو طلوع پاک شبنم بود

غروب ظلمت و تاريکي و غم بود سلام تو شروع آشنايي ها

نويد مهرباني ها زمان هم زباني ها

دريغ از قطره هاي اشک سوزانم

که از ديدار تو بر رخ چکيده خزان زندگي آمد

دل افسرده بعد از تو رهايي را نديد

پدرم اینطوری بود

sonyericsson990 — Wed, 02 Jan 2008 10:58:19 GMT

پدرم اين جوري بود وقتي من : 4 ساله كه بودم فكر مي كردم پدرم هر كاري رو مي تونه انجام بده . 5 ساله كه بودم فكر مي كردم پدرم خيلي چيزها رو مي دونه . 6 ساله كه بودم فكر مي كردم پدرم از همة پدرها باهوشتر. 8 ساله كه شدم ، گفتم پدرم همه چيز رو هم نمي دونه. 10 ساله كه شدم با خودم گفتم ! اون موقع ها كه پدرم بچه بود همه چيز با حالا كاملاً فرق داشت. 12 ساله كه شدم گفتم ! خب طبيعيه ، پدر هيچي در اين مورد نمي دونه .... ديگه پيرتر از اونه كه بچگي هاش يادش بياد. 14 ساله كه بودم گفتم : زياد حرف هاي پدرمو تحويل نگيرم اون خيلي اُمله . 16 ساله كه شدم ديدم خيلي نصيحت مي كنه گفتم باز اون گوش مفتي گير اُورده . 18 ساله كه شدم . واي خداي من باز گير داده به رفتار و گفتار و لباس پوشيدنم همين طور بيخودي به آدم گير مي ده عجب روزگاريه . 21 ساله كه بودم پناه بر خدا بابا به طرز مأيوس كننده اي از رده خارجه 25 ساله كه شدم ديدم كه بايد ازش بپرسم ، زيرا پدر چيزهاي كمي درباره اين موضوع مي دونه زياد با اين قضيه سروكار داشته . 30 ساله بودم به خودم گفتم بد نيست از پدر بپرسم نظرش درباره اين موضوع چيه هرچي باشه چند تا پيراهن از ما بيشتر پاره كرده و خيلي تجربه داره . 40 ساله كه شدم مونده بودم پدر چطوري از پس اين همه كار بر مياد ؟ چقدر عاقله ، چقدر تجربه داره . 50 ساله كه شدم حاضر بودم همه چيز رو بدم كه پدر برگرده تا من بتونم باهاش دربارة همه چيز حرف بزنم ! اما افسوس كه قدرشو نتونستم خيلي چيزها مي شد ازش ياد گرفت !

وفاداری

sonyericsson990 — Tue, 01 Jan 2008 09:16:18 GMT

در سویس در یک ایستگاه کوچک قطار مجسمه ی یک سگ را نصب کرده اند . این مجسمه ، مجسمه ی سگی است که به مردی که در دهکده ای کوچک زندگی می کرد و هر روز برای کار به شهر می رفت.این سگ هرروزصبح صاحبش را بدرقه می کردوغروب هنگام که اواز شهربرمی گشت برای استقبال ازصاحب خودبه ایستگاه قطارمی رفت و به او خوشامدمی گفت .یک روز مرد رفت ودیگرهرگزبرنگشت اودریک حادثه ای اتومبیل در شهر مرده بود. باوجود این سگ دست از انتظار نکشیده بود. هنگامی که قطار به دهکده می رسید وتوقف می کرد سگ با چشمانی پر از اشک به درون قطار می پرید ودر همه ی اتاق های ان به دنبال صاحبش می گشت وزوزه می کشید . همه ی مسافران می رفتند وقطار نیز می رفت اما سگ از ایستگاه نمی رفت ومنتظر قطار بعدی می ماند. شاید صاحبش با قطار بعدی بیاید. ان سگ چیزی نخورد ابی نیاشامید وتا هفت روز همچنان دریک جا ماند. ماموران ایستگاه می خواستند او را ازانجا دورکنند. اما چیزی درچشمان سگ بود که ان هارا ازاین کار بازداشت اواشک می ریخت قطارهارا یکی یکی می گشت وسپس پیاده می شد سر جای خود می نشست سر را برروی دستانش می گذاشت ودوباره گریه می کرد . هیچ قطاری نبودکه به ایستگاه واردشود واو درون ان رابه دنبال صاحبش نگردد. اوعادت کرده بود که با صاحبش غذا بخورد بنابراین حالا که تنها شده بود هیچ چیزنمی خوردو لب به چیزی نمی زد. هفت روز گذشت واودراثرگرسنگی وتشنگی همان جایی که نشسته بود ودیده به دور دست دوخته بود مرد. مامورین ایستگاه که از کرده ی خود شرمساربودند مجسمه ی اورا در همان وضعیتی که همیشه می نشست وبه قطار خیره می شد ساختند و در ایستگاه نصب کردند .